ورزش

photo_2016-12-19_13-10-35

photo_2016-12-19_13-10-51

video_2016-12-19_13-11-15 video_2016-12-19_13-11-30

 

 

جلسه چهارم ورزش کردنم بود. گفت کف پاهات رو بهم بچسبون،منم کمک می کنم و فشار میارم به زانوهات تا پاهات از هم باز شن،اولش ممکنه زیاد باز نشه و درد داشته باشی ولی باید تحمل کنی… گفتم باشه،امتحان می کنیم. از شدت درد دلم می خواست جیغ بزنم ولی تحمل کردم.سه جلسه قبل کمک کرده بود به نرمتر شدن عضلاتم. .. این شد نتیجه اش،

کسی که سالها رو ویلچر نشسته می فهمه این مقدار باز شدن یعنی چی..

دست چپم که اصلن کار نمیکنه رو از آرنج شکوند و بعد چندبار نرمش دادن، روی دستم رو چسبوند به تخت…شاید شمایی که سالمی فکر کنی اینکه خیلی حرکت ساده ایی ه ولی امثال من می دونیم چه حرکت شاقیه برای یه عضله خشک شده و چه دردی تحمل می کنه عضله روی بازو… بیچاره صاحبش.

پ.ن تعریف از خود:وقتی عکس و فیلم ها رو دیدم فک کردم به به چه هیکل خوبی برای یه خانوم ۴۴ ساله و نشسته بر ویلچر…آفرین به رعایت کردنم در خوردن،خوب جواب داده.! Grin



کمک به خود

تصمیم گرفتم باز هم تلاش کنم و یه حالی به بدن و عضلات نیمه مرده ام بدم.
بیشتر از یک ساله که دیگه هیچ فعالیت بدنی و کمک به خودم نداشتم و کاملا تسلیم بیماری و ناتوانی های متعاقبش شدم.
تو اینستاگرام دیدم یکی برام پیغام گذاشته و فردی رو بهم معرفی کرده که صفحه اش تبلیغ ورزش های مختلف بود مخصوصا برای افراد ناتوان و کم توان و افرادی که ام اس دارند.
گفتم شاید این یه نشونه باشه برای شروعی دوباره.
باهاشون تماس گرفتم و شرایطم و اینکه روی ویلچر هستم رو بهشون گفتم و قرار اولین جلسه رو گذاشتیم.
خوب جلسه اول خیلی سخت بود که عضلاتی که سالها در حال سکون بوده به حرکت وادار کنی.
الانم تعداد جلسات زیادی نگذشته ولی تغییرات مثبت رو دارم احساس می کنم.
دست چپم هنوز هم فعالیت خاصی نداره ولی الان بدون کمک دوبار یا حتی بیشتر انگشتهام رو مُشت و بعد باز می کنم و حالت دستم از حالت افلیج ها خارج شده.
پاهام وقتی رو ویلچر نشته بودم کاملن بهم چسبیده بود که الان کمتر چنین حالتی داره و از هم باز شده و می تونم از هم فاصله شون بدم.
اطرافیانم هم تغییرات مثبت رو توم مشاهده می کنن.
امسال دو تا کاربرای کمک به خودم انجام دادم. یکی ساختن بالابر بود و دیگری ورزش.شماره تماس این دوستان رو میذارم که اگه کسی خواست و پیگیر بود بتونه باهاشون تماس بگیره.
شماره موبایل سازنده بالابر ۰۹۱۲۴۰۳۸۵۵۳ آقای جدی
شماره موبایل مربی ورزش ۰۹۱۲۵۷۰۲۰۶۸ آقای فاضلی



وقتی بالابرم داشت ساخته میشد،چپ و راست ازم سئوال میشد که چی شد؟عکس بذار… ما هم می خوایم و… وقتی ساخته شد به همین دلیل عکس و تفضیلات و شماره تماس با سازنده اش رو گذاشتم.

امروز از دوستم سئوال کردم چی شد؟کسی از جانب من تماس گرفت؟

گفت تماس از جانب تو نداشتم. خیلی تعجب کردم و تصمیم گرفتم دوباره عکس دستگاه و شماره سازنده اش رو جهت یادآوری بذارم.

شماره تماس هست ۰۹۱۲۴۰۳۸۵۵۳ آقای جدی که اگه آنتن نداشت یا دستش بند بود و پاسخگو نبود لطفا پیامک بزنید. قیمت تمام شده برای مصرف کننده ۳ تا ۳.۵ در میاد.(بر اساس تغییر قیمت ِ بازار). برند خاصی نیست و دست سازه.

پ.ن: در ضمن من ماههاست از دستگاه استفاده می کنم و خیلی هم راضیم.اگه دستها سالم باشه به تنهایی میشه ازش استفاده کرد چون جک برای بالابردن اتوماتیک و برقی داره و اگه دستها سالم نباشه مثل من،یه نفر دیگه فقط باید کمک کنه که زیر بغلی ها رو باز کنه و بذاره زیر بغل شخص بیمار،بقیه مراحل مکانیکی و برقی انجام میشه و احتیاج به قدرت بیمار یا کمک دهنده نداره.

این نوشته رو تو وبلاگ و فیس بوک هم میذارم برای کامنت گرفتن. آدرس وبلاگ: vili.special.ir

فیس بوک: violet weblog

@violetweblog

pizap-com14685678068961



یاد یه خاطره افتادم از دوردونه که مال بیش تر از ده سال پیشه ولی هرچی تو آرشیو وبلاگ گشتم دیدم مکتوبش نکردم.
یادمه یکبار من با دوردونه خونه تنها بودیم،پنج شنبه بود. امید زنگ زد بیاد دنبالم که بریم بیرون. باید دوردونه رو هم می بردم با خودم حساب کتاب کردم چه جوری بچه رو ببرم که اومد خونه لوم نده در عین اینکه برده باشمش و یه ناهار هم بهش بدم تا کیف کنه.
بهش گفتم دوستم قراره بیاد دنبالم که تو رو هم می برم…اسم دوستم “پری ” ه… (با خودم گفتم وقتی هم تو خونه گزارش بده،میگه با دوست عمه جون،پری!! بیرون بودیم!)
امید اومد دنبالمون و رفتیم بیرون . موقع ناهار شد ولی امید بدجنس! دم هیچ غذا فروشی وای نمی ایستاد و دل بچه آب شده بود!.وقتی هم یواشکی به من اعتراض کرد که چرا وای نمی ایستیم؟ Question … امید بهش گفت آوردمتون بیرون فقط مغازها رو ببینید! قرار نیست جایی واستیم. Grin
دیگه صبر بچه ته کشیده بود که یهو گفت: عمو پری!!!!!!!!!!! اونجا یه پیتزائیه. Thinking
و شلیک خنده من از شنیدن این لفظ.



دیشب دوردونه (دختر برادر که هفده سالشه) برای همیشه از ایران رفت.
اگه با من و نوشته هام سالها زندگی کرده باشی می دونی این فقدان برام چقدر سخته ولی از اونجایی که عادت دارم به از صفر شروع کردن بدون اینکه خمی به ابروم بیارم با خودم زمزمه می کنم و این نیز بگذرد…
تو این یکهفته اخیر هرچی خاطرات مکتوب تو وبلاگ داشتم در مورد دوردونه و شیرین کاری هاش، براش جمع کردم و فرستادم تو تلگرامش. با بعضی هاش غش کرد از خنده و بعضی هاش رو گفت اینو یادمه… و هی تکرار کرد “وای چقدر من خوب بودم” و منم خندیدم و گفتم آره، جون عمه ات!!!
یکی از خاطرات ۸ سالگیش رو میذارم که بی ارتباط نیست.
دوردونه ( دختر برادرم، هشت سالشه) اینا قرار مصاحبه سفارت آمریکا داشتن برای ویزا، دل تو دلم نبود که بهشون ویزا میدن یا نه؟ از طرفی رفتن برای خودشون خوب بود بخصوص برای آینده دوردونه ولی اگه می رفتن ما چیکار می کردیم با جای خالی این شیرین زبونمون مخصوصاً که جدیداً احساس وابستگی شدیدی نسبت بهش پیدا کردم بچه عقل رس شده و خیلی چیزها رو تشخیص میده و احساساتش در جهت درست داره شکل میگیره البته انشالله! که خدا رو شکر ایندفعه بهشون ویزا ندادن.
یه چیز بامزه این وسط بگم از دوردونه پرسیدم رفتین سفارت چه خبر بود؟ تو هم باهاشون حرف زدی؟ میگه اره ولی نمی دونم چرا هرچی من انگلیسی حرف میزدم اونا فارسی جوابم رو میدادن!!.



۱۹.۷.۹۵
آرشیو رو زیر و رو میکنم به امید یافتن مطلبی که توی کتاب ازش استفاده کنم.میرسم به مطلب خاطرات عاشقی مال مهر ۸۷…شب گیر نوشتش. سالها گذشته و ما دیگه هیچ ارتباطی با هم نداریم… دلم پر می کشه به حال و هوای اون موقعها،وبلاگ، به جنگ زرگری بین مارچ و شب گیر،کنسرت رضا یزدانی و افاضات بعدی شبگیر،آرامگاه ظهیر الدوله… نگام می افته به عطر کنزوی روی دراور که شب گیر بهم کادو داده… دلم براش تنگ میشه،خیلی تنگ.
دلم می خواد صدا و خاطراتش رو زنده کنم.تو شماره هام می گردم،آهان شماره اش رو دارم ولی یه شماره اعتباریه،اگه عوض شده باشه و دیگه دست خودش نباشه؟… اگه زن گرفته باشه و خانومش گوشی رو برداره شاید براش بد شه و آش نخورده و دهن سوخته شه؟… بی خیال زنگ میزنم.
تلفن خیلی زنگ میزنه می خوام قطع کنم که مردی جواب میده ،مرد پشت خط اصلا صداش برام آشنا نیست… می پرسم ببخشید آقای زاهد؟میگه بله دوباره می پرسم آقای مهرداد زاهد؟ جواب مثبته… میگم منم ویولت…
و این چنین شد که به یه خاطره خوب لباس حقیقت پوشوندم.
پ.ن: این نوشته رو تو وبلاگ هم میذارم.
Continue Reading »



شروع کتاب

فصل اول
یا علی گفتیم و عشق آغاز شد…

با خستگی چرخ رو هدایت می کنم که جلوتر بره. نگاهم روی پاهای بی حرکتم قفل میشه، با دست به ظاهر سالمم شروع میکنم به ورزش دادن اون یکی دستم،از آرنج خمش می کنم ،بالا و پایین.
با لبخند آرنجم رو می مالم و زخم خیالی رو نوازش می کنم.ذهنم میره به سالها قبل،بیشتر از سی و پنج سال ِ پیش.
یاد خودم و کودکی ام افتادم یاد اینکه آدم اسمش بچه است و ظاهرا به بازی گرفته نمی شه ولی از لحاظ احساسی همه چیز حالیشه حتی عشق و قُپی اومدن … تو پسرها ادای مردای جنم دار رو درآوردن تو دخترها مواظب سوتی ندادن و مقبول و خواستنی جلوه کردن … هیچ ربطی به سن و سال نداره تو هر سنی باشی تلاش می کنی که سرت رو بالا بگیری.
یادمه منم خیلی بچه بودم در حدود ۷ یا ۸ سال، اون موقع با لیندا اولین دوستی که داشتم و ۲ سال از من کوچیکتره تو کوچه دوچرخه سواری می کردیم یعنی من اون و ترک چرخم سوار می کردم و دور می زدیم.
یکبار تو همین چرخ زدنها تعادلم رو از دست دادم و جفتمون معلق شدیم تو جوب آب!! حالا حساب کن زخم و زیلی و خیس!! لیندا اشک به چشم آورده بود و آرنجش رو می مالید، من یه نگاه به دور و برم انداختم و در حالیکه زور میزدم دوچرخه رو صاف کنم و از تو جوب درش بیارم با هول و اضطراب به لیندا گفتم “پاشو،پسرها اومدن!!. الان آبرومون میره.”
از یادآوری خاطره می خندم و فک می کنم چه بچه گانه فکر می کردم و دلخوش بودم وکاش زخمهای روحی ام تبدیل میشد به همون زخمهای زمان کودکی همونقدر ناچیز و خنده دار، دلم می گیره. هدفون میذارم و گوشش میدم. متن ترانه توجه ام رو جلب می کنه و قلبم آتیش می گیره وقتی با این تضرع و التماس می خونه ” تو رو خدا قرار بذار اما سرقرار بیا…”. یادم می افته به عشقهای پاک نوجوونی، عاشقی های ناگفته که فقط با یک نگاه آغاز می شد و اوج می گرفت و تو همون نگاه هم تموم میشد و خاکستر و فقط خاطره اش بجا می موند..
با ضرب و زور تف و آب، موها رو حالت دادن. پماد ویتامین آ به مژها مالیدن برای براق شدن بیشتر و پرپشت جلوه دادنش و قر دادن و دلبری کردن تو عالم کودکی.
و اما بعد، کمی بزرگتر… ماشین سواری ها و … اتوبان پارک ویِ چراغ قرمز دار… شماره دادن و شماره گرفتن و از سر سرخوشی قهقه زدن.
یاد عاشقی های الکی بخیر ، مثلا وقتی پشت چراغ قرمزطولانی و خفن پارک وی اون زمانها، عاشق شدم و یادم می افته به دسته گل قرمزی که ماشین بغلی برام از گل فروش سر چهار راه خرید و فرستاد تو ماشینم و دلم خوش بود به چراغ قرمز بعدی(سر جردن) برای ادامه عاشقی… وقتی که میشد راحت یه نفر تمام زندگیت بشه …ولی حالا با این پل باید گاز داد و گذشت و دیگه فرصتی برای عاشق شدن باقی نمی مونه… اون دورانی که می خواستی به دوست غیر هم جنست زنگ بزنی،از خونه میزدی بیرون و میرفتی یه تلفن همگانی خلوت گیر می آوردی و با هزار امید و آرزو سکه ۲ ریالی رو می نداختی تو تلفن (آیا بخوره آیا نخوره) و زنگ میزدی و هی دعا دعا میکردی خودش برداره!

نه مثل حالا که یه موبایل تو جیب هرکسی هست و سیم ثانیه با خودِخود طرفت تماس میگیری،خیلی راحت… شاید واسه همینم هست که عشقهای این دوره کلی توفیر داره با اون دوره،چون حتی تماس گرفتن باهاش هم دیگه زحمت و دلشوره ایی برات نداره و مشترک مورد نظر در دسترسته… هوای دلم ابری ه.

به ورزش کردن ادامه میدم،دستم رو از آرنج خم می کنم، بالا،پایین…ولی ذهنم آرومم نمی گیره و باز هم پر میزنه به گذشته.

نظر؟