فروشنده

دیشب فیلم #فروشنده رو برای دومین بار دیدم.
دفعه اول که دیدم به نظرم فیلمی نیومد که بخوام برای بار دوم ببینمش.ولی بعد گرفتن اسکار گفتم ارزش دوباره دیدن فیلم هست.
تو بار دوم نکات ظریفی توجه ام رو جلب کرد که اصلن بار اول متوجه اش نبودم( و این فرق یک فیلم بین حرفه ایی و غیر حرفه ایی رو مشخص می کنه)و دیدم به نظر من اصلن پیام فیلم اون چیزی نبود که به ظاهر داشتیم می دیدیم.
زن و مرد قصه هر کدام نماینده یه طرز تفکر و شاید حکومت یا کشوری در حال حاضر بودن…زن که مستقیم بهش ظلم شده بود و مرد که فقط این ظلم رو با گوشت و خونش حس کرده بود و حالا دنبال احقاق (زنده کردن) حقش و انتقام گیری بود ولی زن که مستقیم مورد ظلم واقع شده بود حاضر بود از حقش بگذره و ببخشه…
داستان آشنای زندگی خیلی از ماها و اینکه هر چند انتقام شیرین تره ولی بتونیم خودمون رو کنترل کنیم و منطقی فکر کنیم و هدف خشم آنیمون نشیم و بگذریم و بخشش کنیم.
این نظر من بود،نظر شما چیه؟



استیج

برنامه #استیج #منوتو جمعه گذشته رو دیدید؟
#آرش در کمال ناباوری حذف شد که به نظر من اصلن حقش نبود.
ولی الان حرفم و توهمم!! اینه که رضا روحانی بنا به سیاست به #بهروز رای داد (نه اینکه بهروز بد باشه،ولی آرش به نظر من یه سر و گردن بالاتر بود) که آرش حذف شه چون تنها کسی که رقیب جدی و شایسته برای #علیرضا بود #آرش بود وبس.
کسانی که برنامه رو دنبال می کنن نظرشون چیه؟به نظرشون فینالیستا کین؟



همه چیز با دونستن یک آی دی شروع شد.
نه تو اون رو می شناسی نه اون تو رو.نه شماره تلفنش رو داری و نه هیچ چیز دیگه. فقط به مدد تکنولوژی این روزها به هم متصل شدین.
قبلنها مزاحم ها یه شماره الکی می گرفتن و تا صدای ضد جنسیت خودشون رو می شنیدن( مهم نبود پیر یا جوون باشه) شروع می کردن به دری وری گفتن یا فوت کردن… ولی حالا با دیدن عکس طرف یا گشتن به دنبال اسمش،میشه همون مزاحمت قدیم ولی حالا به شیوه مدرن رو ایجاد کرد.
دیگه حریم خصوصی وجود نداره بخصوص که تو در رو باز گذاشته باشی تا رهگذره خسته بتونه لحظه ایی درنگ کنه و استراحت،بدون ایجاد مزاحمت برای صاحب خونه.
ولی خوب اینم شعور می خواد و ظرفیت که مسلمن همه دارا نیستند و کسی که خصلت مزاحمت تو خونشه خودش رو با هر پیشرفت تکنولوژی عجین و آپ دیت می کنه.



دلش می خواست بره بیرون و از زمان و چند روزی که تو تهران بود کمال استفاده رو ببره.
خاله ام اومد بهم گفت روپرت میگه میای بریم بیرون؟ چند لحظه فکر کردم. چرا من؟با این وضعیت سختی که دارم برای مدیریت کردن یه آدم دیگه که به موقعیت من آشنا نیست سخته.هم برای اون هم برای من. ولی با خودم گفتم بی خیال روپرت بهم ثابت کرده که الکی حرف نمیزنه و حتما از پسش بر میاد که گفته. گفتم باشه میام.پرسید چه ساعتی حاضری؟گفتم۶…
به خاله گفتم بهش بگو وقتی به بالا اشاره کردم من و از رو صندلی بکشه بالا چون لیز خوردم و رو کمرم نشستم.
ساعت ۶ حاضر بودم و اون هم حاضر دم در.بطری آب رو دادم دستش و لال بازی فهموندم بذاره گوشه پارکینگ که وقتی برگشتیم چرخهای ویلچر رو بشورم و با خاک وارد خونه نشم.
با همون لال بازی بیشتر از سه ساعت بیرون از خونه بودیم.هرجا احساس میکردم پاهام داره می لرزه و احتیاج به جابجا شدن دارم کافی بود به ایستم و اشاره کنم…سریع می فهمید منظورم چیه.
کلی عکس گرفت و منم اگه صحنه ی باحالی میدیم اشاره میکردم بهش تا عکس بگیره…عکس و می گرفت و بهم نشون میداد اگه عالی شده بود یه بیلاخ نشونش میدادم و اگه نه و هِی بود،لب و لوچه ام رو آویزون می کردم و کف دستم رو تکون میدادم که یعنی “هی” بد نشد.کلی بهمون خوش گذشت فقط موقع رد شدن از خیابون خنده دار بود بی قانونی حاکم بر خیابونهای ما.
اون چند بار که مجبور بودیم از روی خطوط رد شدیم ولی دریغ از ایست یا کم کردن سرعت ماشینها….رپرت برافروخته شده بود و هی بال بال میزد و داد میزد stop ولی هیچکی توجه نمیکرد.خنده ام گرفته بود بهش اشاره کردم که تو عقب وایستا بذار من برم جلو… و همینکه ماشینها منو دیدن زدن روی ترمز و به سلامت رد شدیم.
موقع ایی هم که تو کوچه میرفتیم هی به من می گفت right)سمت راست) یا left)سمت چپ) که ماشین از روبرو بهم نزنه.
موقع برگشتنش واقعا ناراحت بودم چون یه دوست خوب و قابل اعتماد بود که با حضورش دلگرم میشدی و می دونستی با وجود این آدم امکان نداره مشکل غیر قابل حلی برات پیش بیاد که نشه حل شه و در یک کلام “اون،هست”.
بهش گفتم نرو بمون!… گفت آخه باید برم کار کنم و پول در بیارم! با خنده گفتم تو بمون من حاضرم خرجت رو بدم!!!…و دوست خوبی که شانس آشنایش رو داشتم،رفت.



چند ماه قبل یه مهمان از خارج کشور داشتیم که فقط به زبون خودشون حرف میزد و دریغ از اینکه انگلیسی حالیش شه و فقط چند کلمه مصطلح و روزمره انگلیس رو بلد بود.در عوض زبون ایما اشاره و کر و لالیش بیست بود.
اعتماد به نفسش در حد خدا طوریکه به تنهایی!!(البته به اصرار خودش) می رفت خرید و مثلن بادمجون می خرید و برمی گشت.
یا یه دفعه با برادر و مادر و خاله جهانگردم که دعوت کننده اش بود رفته بودند بیرون و اونها می خواستن به کارهاشون برسن و پیاده میشن و ایشون به پیشنهاد خودش می شینه پشت ماشین تا پلیس هم ایراد نگیره و میرن.
همون موقع که اونها تو ماشین نبودن پلیس سر میرسه و به روپرت اشاره میکنه حرکت کن!!.خاله ام تعریف می کرد از مغازه خارج شدیم دیدیم روپرت سوار بر ماشین داره میره!!با نگرانی رو میکنه به برادرم و میگه پول ایرانی همراهش بود؟ برادرم میگه:نه؛خوب اینکه تهران و خیابونا رو بلد نیست،موبایلم که نداره،زبونم که بلد نیست،ماشینم با خودش برد!!!چطوری پیداش کنیم؟… خاله ام نگرانی اش رو پنهان میکنه ومیگه الان بر میگرده!!! بعد گذشت چند دقیقه می بینن اومد…خاله ام بهش میگه کجا رفتی؟تو که راه رو بلد نبودی؟میگه پلیس که اومد از اشاره اش فهمیدم باید حرکت کنم،مهلت هم نداد بهش بگم من غریبم و زبون بلد نیستم… درسته زبون بلد نیستم ولی کور که نیستم!! Evil Grin  داشتیم می اومدیدیم خیابونها رو نگاه کردم وقتی پلیس گفت حرکت کن از حس جهت یابیم استفاده کردم رفتم چند تا خیابون اون طرف تر و دور زدم و برگشتم سرجام.

این داستان ادامه دارد…



از اینکار همیشه متنفر بودم که برم پشت یه مرد قایم شم تا برای خودم امنیت بخرم.
از وقتی عکس پروفایلم رو عوض کردم و برای اینکه کمتر موهام پیدا شه زوم کردم رو صورتم و طوری عکس رو بریدم که فقط گردی صورتم پیدا باشه و در نتیجه چشم و ابرو و لبها… تمام عکس رو پر کرد… روزی حداقل ۲۰ مورد درخواست دوستی داشتم و از طرف آقایون محترم!!! اولایل توجه نمی کردم ولی بعد توجه ام جلب شد که واسه چی این همه درخواست دوستی؟؟ نزدیک به ۲۰۰ مورد… دیگه حوصله ام سر رفته بود اوایل چک میکردم و اگه دوستای طرف همش خانوم بودن معلوم بود چکاره است و پاک میکردم درخواستش رو ولی بعد دیگه خسته شدم و همه رو تایید میکردم چون پروفایلم شخصی و مخصوص اعضا خانواده نیست.(این پروفایل بالای ۳۰۰۰ نفر عضو داره و طبیعی ه فک کنم از خوانندگان وبلاگ یا مربوط به وبلاگن و درخواستها روبی تحقیق تایید کنم)
از عکس دو نفره برای پروفایل متنفرم واسه همین گشتم یه عکسی پیدا کردم که حداقل معلوم باشه … بخدا من بی کَس و کار نیستم و معطل دوستی این آقایان به ظاهر محترم.(با داد خوانده شود)

۱۴۹۶۳۱۳۰_۱۰۱۵۴۶۳۳۲۲۸۳۷۳۸۳۴_۵۲۳۴۸۷۲۵۴۴۸۵۵۶۳۲۴۳۱_n



سال ۲۰۱۶ هم تموم شد با همه خوبی ها و بدی هاش. افراد به شدت مهم و تاثیر گذار تو حرفه خودشون ،آدمهایی رو که اونها براشون الگو بودن و دنباله رو مَسلکشون گذاشتن و رفتند.

آدمهای مهم و تاثیر گذاری مثل (تا اونجاییکه حافظه ام یاری می کنه):

داوود رشیدی(بازیگر)

کیارستمی(کارگردان و فیلم ساز)

علی اصغر بیچاره(عکاس)

لئونارد کوهن (خواننده )

و همین آخرهای سال ۲۰۱۶ جورج مایکل و دنیا فنی زاده و پوران فرخزاد.

راستی فیدل کاسترو هم بوده که اسم خوبان نمی تونم روش بگذارم ولی بشدت تاثیر گذار بوده.

سر عزرائیل تو بردن و گلچین کردن خوبان و بهترینها تو کِسوت خودشون در سال ۲۰۱۶ حسابی شلوغ بوده.

دیگه کی و از قلم انداختم؟

 

روحشان شاد.