خوش آمدی سال نو

۱۴۹۰۱۹۳۳۷۰۹۰۴

سال نو مبارک باشه



اسفند ۹۵

روزهای عجیبی رو می گذرونم.
روزهای آخر اسفند ۹۵.
تو دوران گذرم،قبلن هم ناتوانی داشتم ولی الان مثل یک هیولا داره دندونهاش رو بهم نشون میده. هم خودم دارم اذیت میشم و هم دور و بریهام.
خونه ایی که توش بیشتر از بیست سال زندگی کردم و عاشق ،زن و بیمار شدم رو کوبیدن و ساختن… هیچ وجه مشترک و نزدیکی با این خونه جدید ندارم و کاملن غریبه ام هرچند که شیک و امروزیه.
باید از ابتدا شروع کنم شاید که انس بگیرم با محیط جدید و ناتوانی های جدیدترم.



دیشب فیلم #فروشنده رو برای دومین بار دیدم.
دفعه اول که دیدم به نظرم فیلمی نیومد که بخوام برای بار دوم ببینمش.ولی بعد گرفتن اسکار گفتم ارزش دوباره دیدن فیلم هست.
تو بار دوم نکات ظریفی توجه ام رو جلب کرد که اصلن بار اول متوجه اش نبودم( و این فرق یک فیلم بین حرفه ایی و غیر حرفه ایی رو مشخص می کنه)و دیدم به نظر من اصلن پیام فیلم اون چیزی نبود که به ظاهر داشتیم می دیدیم.
زن و مرد قصه هر کدام نماینده یه طرز تفکر و شاید حکومت یا کشوری در حال حاضر بودن…زن که مستقیم بهش ظلم شده بود و مرد که فقط این ظلم رو با گوشت و خونش حس کرده بود و حالا دنبال احقاق (زنده کردن) حقش و انتقام گیری بود ولی زن که مستقیم مورد ظلم واقع شده بود حاضر بود از حقش بگذره و ببخشه…
داستان آشنای زندگی خیلی از ماها و اینکه هر چند انتقام شیرین تره ولی بتونیم خودمون رو کنترل کنیم و منطقی فکر کنیم و هدف خشم آنیمون نشیم و بگذریم و بخشش کنیم.
این نظر من بود،نظر شما چیه؟



برنامه #استیج #منوتو جمعه گذشته رو دیدید؟
#آرش در کمال ناباوری حذف شد که به نظر من اصلن حقش نبود.
ولی الان حرفم و توهمم!! اینه که رضا روحانی بنا به سیاست به #بهروز رای داد (نه اینکه بهروز بد باشه،ولی آرش به نظر من یه سر و گردن بالاتر بود) که آرش حذف شه چون تنها کسی که رقیب جدی و شایسته برای #علیرضا بود #آرش بود وبس.
کسانی که برنامه رو دنبال می کنن نظرشون چیه؟به نظرشون فینالیستا کین؟



دلش می خواست بره بیرون و از زمان و چند روزی که تو تهران بود کمال استفاده رو ببره.
خاله ام اومد بهم گفت روپرت میگه میای بریم بیرون؟ چند لحظه فکر کردم. چرا من؟با این وضعیت سختی که دارم برای مدیریت کردن یه آدم دیگه که به موقعیت من آشنا نیست سخته.هم برای اون هم برای من. ولی با خودم گفتم بی خیال روپرت بهم ثابت کرده که الکی حرف نمیزنه و حتما از پسش بر میاد که گفته. گفتم باشه میام.پرسید چه ساعتی حاضری؟گفتم۶…
به خاله گفتم بهش بگو وقتی به بالا اشاره کردم من و از رو صندلی بکشه بالا چون لیز خوردم و رو کمرم نشستم.
ساعت ۶ حاضر بودم و اون هم حاضر دم در.بطری آب رو دادم دستش و لال بازی فهموندم بذاره گوشه پارکینگ که وقتی برگشتیم چرخهای ویلچر رو بشورم و با خاک وارد خونه نشم.
با همون لال بازی بیشتر از سه ساعت بیرون از خونه بودیم.هرجا احساس میکردم پاهام داره می لرزه و احتیاج به جابجا شدن دارم کافی بود به ایستم و اشاره کنم…سریع می فهمید منظورم چیه.
کلی عکس گرفت و منم اگه صحنه ی باحالی میدیم اشاره میکردم بهش تا عکس بگیره…عکس و می گرفت و بهم نشون میداد اگه عالی شده بود یه بیلاخ نشونش میدادم و اگه نه و هِی بود،لب و لوچه ام رو آویزون می کردم و کف دستم رو تکون میدادم که یعنی “هی” بد نشد.کلی بهمون خوش گذشت فقط موقع رد شدن از خیابون خنده دار بود بی قانونی حاکم بر خیابونهای ما.
اون چند بار که مجبور بودیم از روی خطوط رد شدیم ولی دریغ از ایست یا کم کردن سرعت ماشینها….رپرت برافروخته شده بود و هی بال بال میزد و داد میزد stop ولی هیچکی توجه نمیکرد.خنده ام گرفته بود بهش اشاره کردم که تو عقب وایستا بذار من برم جلو… و همینکه ماشینها منو دیدن زدن روی ترمز و به سلامت رد شدیم.
موقع ایی هم که تو کوچه میرفتیم هی به من می گفت right)سمت راست) یا left)سمت چپ) که ماشین از روبرو بهم نزنه.
موقع برگشتنش واقعا ناراحت بودم چون یه دوست خوب و قابل اعتماد بود که با حضورش دلگرم میشدی و می دونستی با وجود این آدم امکان نداره مشکل غیر قابل حلی برات پیش بیاد که نشه حل شه و در یک کلام “اون،هست”.
بهش گفتم نرو بمون!… گفت آخه باید برم کار کنم و پول در بیارم! با خنده گفتم تو بمون من حاضرم خرجت رو بدم!!!…و دوست خوبی که شانس آشنایش رو داشتم،رفت.



دیروز فیلم “ابد و یک روز” رو دیدم
به نظر من فیلمی ه که ارزش چندبار دیدن رو داره و هرچی نگاه کردم کمتر صحنه زن ستیزی توش دیدم چون یه حقیقت و برشی از جامعه ایران بود که ما توش زندگی می کنیم بدون هیچ بزرگ نمایی اضافه.شاید از نظر یه خارج نشین و آشنا با فرهنگ زندگی در خارج از کشور خیلی فیلم زن ستیزی به نظر برسه! ولی واقعا واقعیت فرهنگ اکثریت مردم ایران بود که بخوبی و با بازیهای عالی و روون روایت شده بود.



یاد یه خاطره افتادم از دوردونه که مال بیش تر از ده سال پیشه ولی هرچی تو آرشیو وبلاگ گشتم دیدم مکتوبش نکردم.
یادمه یکبار من با دوردونه خونه تنها بودیم،پنج شنبه بود. امید زنگ زد بیاد دنبالم که بریم بیرون. باید دوردونه رو هم می بردم با خودم حساب کتاب کردم چه جوری بچه رو ببرم که اومد خونه لوم نده در عین اینکه برده باشمش و یه ناهار هم بهش بدم تا کیف کنه.
بهش گفتم دوستم قراره بیاد دنبالم که تو رو هم می برم…اسم دوستم “پری ” ه… (با خودم گفتم وقتی هم تو خونه گزارش بده،میگه با دوست عمه جون،پری!! بیرون بودیم!)
امید اومد دنبالمون و رفتیم بیرون . موقع ناهار شد ولی امید بدجنس! دم هیچ غذا فروشی وای نمی ایستاد و دل بچه آب شده بود!.وقتی هم یواشکی به من اعتراض کرد که چرا وای نمی ایستیم؟ Question … امید بهش گفت آوردمتون بیرون فقط مغازها رو ببینید! قرار نیست جایی واستیم. Grin
دیگه صبر بچه ته کشیده بود که یهو گفت: عمو پری!!!!!!!!!!! اونجا یه پیتزائیه. Thinking
و شلیک خنده من از شنیدن این لفظ.